آیا چیپس و پفک خجالت دارد؟

بوسیله گزارش ایسنا، مجله دنیای اقتصاد نوشت: «اخیرا مصاحبه ای از سرپرست فوری باشگاه پرسپولیس منتشر شده که داخل بخشی از آن بوسیله مسائل اقتصادی و عادت های درآمدزایی باشگاه اشاره می شود. تو یک جمله از این مصاحبه، تعبیری به کار رفته که حسابی خبرساز شده است.

چندی است که مدیران پرسپولیس و استقلال به دنبال عقد پیمان نامه با یک مشارکت تولید مواد خوراکی هستند تا بلکه بتوانند فداکار محصولات این برند را با لوگوی سرخابی ها منتشر کنند و داخل درآمد شاگرد از خرید آنها سهیم شوند. این مساله بار مطلع از سوی مدیران رهایی مطرح شد اما درون فضای هیجانی فوتبال ایران رجحان داده شد به جای تعمق درون این موضوع، از کلیدواژه «پفک آبی» برای طنز و کری خوانی استفاده شود؛ جوری که انگار رو آوردن به این روش، نماد نیازمندی و بدبختی و سبب سرشکستگی است. اینک هم از مهدی قاصد پناه، حامی حلقه پرسپولیس نقل می کنند که گفته است: «خدا را سپاسگزاری هنوز کار ما به چیپس و پفک نکشیده!» این در حالی است که نامبرده همزمان در حال مشورت با مسئولان یک کارخانه قدیمی تولید مواد خوراکی است ولی باز از طعنه های هواداری بی خبر نمی شود!

رسمی رایج در گیتی

بر خلاف آن چه گروهی حدس می کنند و البته حامی باشگاه پرسپولیس هم ناخواسته بوسیله این دیدگاه اصالت می دهد، همدستی مجلس ها درون چنین پروژه هایی اصلا نادیده و غریب حلق و مدت هاست که در دنیای حرفه ای فوتبال دگرگونی به یک روال عادی شده است. نفقه ها در هندبال مدرن بسیار بالاست و جماعت ها باید بوسیله هر طریقی که می توانند تراز مالی شان را مثبت نگه دارند تا از قافله رقابت جا نمانند. در این میان عقد قرارداد با برندهای مختلف برای تولید محصولات با علامت تیم های هندبال هم یک رویکرد منطقی بخاطر کسب ثروت است. طبیعتا بسیاری از هواداران هندبال تقدم می دهند در وضعیت مساوی، از محصولاتی استفاده کنند که لوگوی مجتمع محبوب شان روی آنها حک شده و می دانند با خرید این کالاها، به تیم مورد دلبستگی شان منفعت می رسانند. در تمام گیتی اندوه این یک مساله مد است. داخل اسپانیا همین چیپس و پفک که سوژه متلک های دوستان شده، با لوگوی بارسلونا و رئال مادرید تولید می شود و خریداران خاص خودش را دارد. بقیه جاهای دنیا هم همین است. از فلاسک چای تا تلویزیون و مبل و میز و یخچال، با برند حلقه های مطرح فوتبال به میدان می رود و هواداران با تدارک آنها ضمن به قیافه کشیدن خاطرخواهی و فرع شان به تیم، به صرفه جویی باشگاه بی آرامی مدد می رسانند. مثلا هوادارانی داریم که کلکسیونر متاع خانگی با علامت بایرن مونیخ هستند؛ آیا این خنده دار است خواه خجالت دارد؟

واجب برنده از همگی جا بخاطر ایران

مساله استقبال از قانون های جدید درآمدزایی مخصوصا برای هندبال ایران که محبوس انواع مشکلات مالی است، اهمیت بیشتری تیمار دارد. نیازی به اعاده نیست که کانون های ایرانی با وجود مخارج کمرشکن همچنان از شیوه های سنتی و معمول درآمدزایی بی نصیب هستند. آنها نصیب ای از ضایع پخش تلویزیونی نمی برند، به برهان در اختیار نداشتن زورخانه اختصاصی، درآمد کافی از بلیت فروشی ندارند و عیب در قوانین کپی رایت، آنها را از ارائه محصولات ویژه خودشان تیمار بی نصیب می گذارد. بنابراین چاره ای جز تغییر رویکرد تو مملکت اقتصادی نیست و مخصوصا مدیران دو باشگاه باید به جای «تقبیح» این مساله، به ترغیب هواداران بپردازند. این چیپس و پفک زدودن که خجالت دارد، بلکه پشت افتادن دستمزد بازیکنان و مربیان و شکایات کثرت داخلی و اجنبی است که باید باعث خجلت شود.»

انتهای پیام